وقایع استرابادیه

گاه نگاری های شخصی من

داستان راستان
ساعت ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٢٩  کلمات کلیدی: گرگان ، استراباد

امروز هم مثل همیشه سوار تاکسی به سمت شهرداری در حرکت بودم. نمی دونم چرا همه خاطرات من یکجورایی در تاکسی رقم می خوره. شاید اسم وبلاگم باید تغییراتی بکنه!!! ولی امروز اتفاق جالبی افتاد. شایدم جالب نباشه اما یک پیر مرد و یک مرد  میانسال  که اتفاقا هر دو گرگانی حرف می زدند در تاکسی مشغول گفتمان صلح آمیز بودند. تا جایی که در مسیر بود به حرفشان یواشکی گوش دادم و دلم نیامد اینجا منتقل نکنم.

پیرمرد: مِگم هوا یَک چند روزی گرم شده بود. از دیشب که باران گِرِفته یَکَم خُنُک شُده. ولی خُب باریدا. قُربان خدا برم من.

مرد: اَره دِگِه...گرگان همینجوریه هواش. یَکَم مُباره...بعد وا مِستِ.

پیر مرد: اون هفته از بَس گرم شده بود عاروسم و بِچَم آمِدَن دنبالمان ما رِ بُورَن ناهار خوران. جاتان خالی خَیلی وَقتَم بود که نَرَفته بودم. چِقَدم تغییر کرده بود. همه جاشِ دارَن مِسازَن.

مرد: اَره دِگه. ناهار خوران دگه کم کم داره مِفتِه دسته دولتی ها و دوستُ  رفیقاشان. ذره ذره از مال مردم مِکنن مدن دست اینو اون.

پیر مرد: خُبه دِگِه. مِسازَن بارا خودِشان ما هَم استفاده مُکُنیم.

مرد: بیوین پدر جان. درسته که مِسازن. اما ناهار خوران بارا مردمه. تفریگاهه توُ بِچِتُ نَوِتِ. بعدشم که جنگله خداست دِگِه. تابستانا خودِما میریم. 13 بِدَرا خودِما استفاده مُکنیم. باید بِدِیمش دستِ بِچِه هاما. اونام بِرِسانَن بِچِه هاشان. امروز این مدیر میگره. فردا اون اداره یَک جا دِگِه رِ. پس فردا اون یکی رئیس. هیچی دگه، ناهار خوران مِشه شهرک مدیران. اونوقت وقتی به نوه مان بگیم جنگل ناهار خوران هِرهِر مِخَنده مِگه ، مَگه ناهار خوران جنگله؟ اگه جنگله پس درختاش کو؟ پس فضای سبزش کو؟

پیر مرد: اَره خُب. راست مِگی. از اون وَر که هی جنگلا رِ مِتَراشَن از بالا مِکَنَن و کابینت و مُبل مُسازن و دوباره مُفروشن به خودما. از پایین هم که هی مِکَنَن و مُخُشکانَنُ و مَسازَن. چِمِدانم والا. نِمِشه حرفم بزنی آخه. تا یَک چی بگی مگن فلانی مُخواد خراب کاری کُنه و اونوریه.

مرد: حرف حق رِ مِزَنی. اما نگی هَم که نِمِشِه. الان بری ناهار خوران مِبینی که تپه نورالشهدا که نِسفِش رفته. جلو پاسگاه هم که الان آمِدن کندن یَک چاله گُنده دُرُست کردن انگار که مخوان رو دست هتل پارتیا بلند شن. هیشکی نِمِگه بابا آقای شهردار اونجا ملت مِرَن تفریح. 5شنبه ها مِرَفتَن استراحت مِکَردن. بَلال مُخُردن. خب تو داری ذره ذره ماله ملت رِ مِدی بسازن نمیگی فردا پس فردا خودت و بِچت کجا مُخوایین بِرین تفریح کُنین؟ یکم دُر بزنین. یَک هوایی تازه کنین؟جیجو بِزِنین؟ از دست این شکایت های مردم یکم دور باشی؟

پیرمرد: اَره والا. اینا همش مُخوان بُخُرَن. الانم مِگَن هلال احمر مخواد یَک بُرج دَگه بسازه کنار برج سرمایه بشن مِثه برج دوقلو نیویورک.

مرد: قبلا قرار بود فضا سبز بِشه اونجا. بِچِه ها و نوه هاما بِرَن اونجه استراحت کنن. ولی بازم شهرداری وشورای شهر نتانست از پول بگذره و حق مردم رِ با پول عوض کرد. گرگانی ها هرچی مکشن از خودِشان مِکِشَن. الان این خبره رِ شِنیدی در مورد سبطی؟یَک کار کرده که کاش نِمِکرد؟

پیر مرد: همین که آمده شورا؟ یعنی مِگی کاش نِمیامد؟

مرد: این که نه. اما ای کاش شورا نمیامد. دلمان خوش بود یک گرگانی دو آتیشه آمِدِه شورا که مُخواد شهرو راست ریست کنه و مشکلات مردم رِ هَل کنه. نِمدانِستیم یکی دِگه میاد به جمع بخور بخورهای قبلی اضافه مِشه!!!

پیرمرد: چی مگی جوان. سبطی آدم خُبیه. این وصله ها بِهِش نِمِچَسبه. تو هم دگه خیلی داغی. هر حرفی ر به هر کسی نمگن. مراقب باش چی میگی. خانواده پاکی دارن.

مرد: پدر جان. مِدانی سبطی گفته باید یَک زمین که بارا فضایِ سبز شهر بوده و مردم باید ازش استفاده بُکُنَن رِ بدن دست یکی از سازمانا توش بسازن بارا خودشان؟ نمدانی دگه.

پیرمرد: امکان نداره. سبطی وقتی آمد، گفت که نِمِذاره یَک ذره از حق مردم رِ کسی بُخُره!!!! وقتی آمد گفت بارا حق خودش کُلی رفته تهرانُ برگشته، اونوقت مُخوای باور کنم که تن بده به این کارا؟ امکان نداره...

رسیدیم شهرداری و من پیاده شدم. نفهمیدم بحث به کجا کشید. اما آرزو کردم همش خواب باشه. هم رویا باشه. همش داستان هزار و یک شب باشه و زودم تمام شه.

اما ظاهرا داستان راستان را گوش می کردم....